BETTER THAN WE DESERVE

The things we have 

We have them better than we deserve

The person we love

Loves us back better than we deserve

What do we have that we simply deserve?

None!

For everything is better than we deserve.

Who are we to deserve all these,

We sin much, give praise a little; 

people who often not satisfied, 

would always ask for more;

though we already have whatever we need

Better than  we deserve.

The things we have

Where we are

What we are now, 

We only once aspire. 

But now that we have them, 

we desire for another.

We have forgotten 

All these we have 

We once desired and longed for. 

Now that we have them, 

gratitude has to be the norm, 

satisfaction is the true measure. 

For the life we have, 

We have it

Better than we deserve. 

Be thankful!

Be Satisfied!

MIRACLES ARE NOT ENOUGH

Time and again, we hear stories of “miracles”: a statue of the Blessed Mother shedding blood, a dancing Santo Niño, an image of the Sacred Heart that appeared on a wall, incredible healing powers, and even apparition of the Blessed Mother to her supposed visionaries.

As in many rural areas in the Philippines, our barrio was not spared from the occasional supernatural wonders that descended among us mortals. I remembered Sadik who became an instant celebrity in our barrio, even before Facebook. Sadik was a simple farm boy. He once helped us in preparing our rice paddies. Nothing was really especial about him, until one day our barrio woke up with a wonder boy who can diagnose and heal sick people. Sadik became a healer. He was able to restore the health of many ill people. He received his power to heal from Christ, so he claimed. For a time, Sadik gained followers, as his fame reached our neighboring barrios. He and his followers distributed white handkerchief believed to be potent talisman against any evil that would try to harm the person in possession of it. In a monotonous and unexciting barrio like ours, before the era of reality shows in a 24/7 cable TV, the story of Sadik provided an entertainment, a kind of interlude. Soon his miraculous fetes failed, so was his fame faded away, and so too our entertainment. We were backed to our simple rural life.   

Miracles may entertain us for a time, but they are not enough to save us. Ours is a faith sustained not by miracles but by the love of God made manifest through the cross of Christ. It is this Cross that saved us, saves us, and will save us. In the gospel (Lk 9:43-45), after Jesus’ transfiguration and deliverance of an epileptic demoniac, He prophesied his impending suffering and death: The Son of Man is going to be handed over into power of men. It came as reminder to his disciples about the true mission of Christ. Though sadly, they failed to understand the place of suffering in the framework of salvation. Miracles are easier to understand. Wondrous marvels are great to behold. But who likes suffering, more so death? Instinct says, avoid pain, it might lead you to your death.

To be a Christian is to follow Christ not only through his three years of healing and preaching ministries in Galilee and regions of Israel, but more importantly in his last days in Jerusalem.  Christianity is an invitation to enter our own Jerusalems and embrace our own crosses. We are not to remain in Cana, Samaria or in other comfortable place where water turns into wine, where bread are multiplied. A great life awaits us in our Jerusalems.

Miracles are not enough to bring us to heaven. It is only through the Cross of Christ, present in our own crosses, that will save us.

Who would still like to follow Christ in Jerusalem? 

Dios ko, Dios ko, bakit mo ako pinabayaan?

Sa pag-ako ni Kristo sa ating kasalanan, naramdaman Niya sa Krus kung paano magkasala. Datapwat wala siyang sala, pinasan niya ang kaparusahan para sa atin. At isa sa mga epekto ng kasalanan ay ang maramdamang malayo tayo sa Dios; na wala ang Dios sa piling natin. Kasalanan ang naglalayo sa atin sa Dios.

Sa tingin ho ba ninyo magkakasala tayo kung alam nating sumasaatin ang Dios? Ang sanhi ng kasalanan ay ang pagkalimot natin na sumasaatin ang Dios. Kalimot: ito ang sanhi ng maraming kasalan: nangalunya si mister dahil nakalimutan niyang mahal niya si misis; nangopya ang estudyante dahil nakalimutang mas higit na mahalaga ang katapatan kaysa sa mataas na grado; napapamura tayo dahil nakakalimutan nating mahal natin ang mga taong ibinababa natin.

Ang epekto ng kasalan ay ang paigtingin ang pagkalimot natin sa Dios: na nilisan tayo ng Dios; na wala ang Dios sa ating buhay; na linayuan tayo ng Dios dahil sa ating kasalanan sa kanyan. Ganyan din ang nadarama natin kapag tayo ay nagkasala: nahihiya tayo sa taong na offend natin. Lumalayo tayo sa kanila o minsan tingin natin nilalayuan tayo nila.

Mula sa pagkalimut sa Dios naging malayo sa Dios.

Ngunit maari ba ito sa Dios? Sa tao possibleng mangyari ito: ang layuan ang taong nagkasala sa atin. Ngunit ang Dios, lalayuan ba tayo ng Dios dahil sa ating kasalanan sa kanyan? Kaya ba tayong pabayaan o kalimutan ng Dios sa ating pagkakasala laban sa kanyan?

Wika ng Dios sa pamamagitan ni propeta Isaias: Hindi kita malilimutan…..Paano tayo malilimutan o mapababayaan ng Dios eh labis niya tayong mahal. Napaka-especial natin sa kanyan. We are unique, we are especial, we are unrepeatable for God. Lagi nating kasama ang Dios sa lahat ng aspeto ng ating buhay. Yun nga lang minsan tayo, at hindi Siya, ang nakakalimot sa katotohanang ito. Tayo ang lumalayo sa Kanyan. But He holds us even if we let go of Him.

Sa mga pakakataong ito, na sa tingin natin iniwan o nilayuan tayo ng Dios, nararanasan natin ang katahimikan ng Dios. Nakakatagpo natin ang tahimik na Dios. Despite of our sinfulness, God is with us, silently accompanying us/ guiding us back to Him.

Katahimikan. Sinasabing katahimikan ang lenguheng gamit ng Dios. God speaks in silence. Magdasal ka; magpatirapa ka man sa harap ng krus, wala kang tinig na maririning. Tahimik lang siya. Ilan lang ang tuwirang kinausap ng Dios, sa kasaysayan ng Simbahan; sina Santo Domingo; San Francisco; Santo Tomas ng Aquino at iba pa. Karamihan sa atin, di natin narinig ang tinig ng Dios. May nakarining na ho ba ditto sa tinig ng Dios? Maging si Mother Teresa, nakaranas ng katahimikan ng Dios habang pinagsisilbihan niya ang mga mahihirap at maralita sa Calcutta, India.

Sa katahimikan ng Dios sa ating buhay, hindi ito nangangahulugan na di sumasaatin ang Dios, na pinabayaan na Niya tayo. Kasama natin siya lagi. Ito ang pangako niya sa atin (I am with you until the end of time). Di dahil di natin siya marinig ibig sabihin ay wala na Sya o absent na siya sa ating buhay. Tahimik lamang ang Dios kasama natin.

Ang katahimikan ng Dios ay di katahimikan gayang nang sa patay, walang buhay. Ang katahimikan ng Dios ay nagbibigay buhay, kahulugan sa bagay na di natin maintindihan, nagbibigay ng kapayapaan. Kapayapaang nakakamit natin sa gitna ng kaguluhan.

Subukan ninyong pumunta sa Cementerio, tahimik din doon vs. Adoration Chapel’s silence (matakot ka kung may magsalita sa cementerio). Huwag tayong matakot sa katahimikan.

Sa paanyayang katahimikan ng Dios makakamit natin ang kapayapaang magkakaloob sa atin ng pinagpanibagong pananaw sa buhay. The silence of God allows us to reflect and attain a new perspective in life.

Ang pananahimik ng Dios ay di pananahimik ng patay na Dios, kung di ng buhay na Dios na nangungusap sa katahimikan, pagkat walang salita ng tao ang makapaglalarawan sa kung anong ibig sabihin ng Dios sa atin. Makakatagpo lang natin ang Dios sa katahimikan ng ating puso. Ramdam natin ang presensya ng Dios. Ramdam natin ang ibig ng Dios para sa atin. Madalang lamang ang nakakarining sa tinig Dios. Ngunit lahat tayo maaari nating maramdaman ang Dios sa katahimikan ng ating puso. Doon natin Siya hanapin! Sa katahimikan mauunawaan natin ang kalooban ng Dios para sa atin, at matutunang magtiwala sa Dios na nagsasabing “Sagot kita!”

Sa kasalukuyan, marami sa atin, sa ating komunidad ang nakakaranas ng kapabayaan, mga biktima ng kasalanan: mga batang di na inaasikaso ng kanilang mga magulang; pamilyang sinukuan na ng mga mag-asawa na nauuwi sa isang broken family; mga kabataang napariwa at nalululong sa masamang bisyo at ipinagbabawal na gamot, mga biktima ng mapangaping lipunan! marami sa mga kapwa nating ito ang nakakaranas sa katahimikan ng Dios, sa tila paglisan ng Dios sa kanilang buhay (They experience God’s silence and his apparent absence in their lives). Nasasabi rin nila “Dios ko, Dios ko, bakit mo kami pinabayaan?” Ito ay isang hamon sa atin bilang Pilipinong Sambayanang Kristyano: ang maging bibig ng Dios na magbibigay payo sa mga naguguluhan; ang maging kamay ng Dios na magbibigay kagalingan sa mga may sakit; Ang samahan sa katahimikan ang mga taong nakakaranas ng kapabayaan tungo sa kapayapaan; tungo sa pagkaunawa sa mga bagay na pinagdaraanan nila, nang sa gayon wala na sa atin ang magkapagsasabing pinabayan sila ng Dios, dahil naranasan na nila ang Dios sa pamamagitan natin: kung hindi, baka sa pagdarasal natin, may marinig tayong tinig na nagtatanong: Juan, Juana bakit mo pinabayan ang iyong kapwa? Bakit mo ako pinabayaan?

Ang Mamatay sa Kasalanan at Mabuhay kay Hesus

Si Hesus ay nabuhay na mag-uli! Alleluia! Alleluia!

Sa pagdiriwang ng Pasko ng Muling Pagkabuhay, itinatampok ang pinaka dakilang misteryo ng ating pananampalataya bilang mga Kristyano: Ang muling pagkabuhay ni Hesus; ang tagumpay ng kabutihan laban sa kasamaan; ang pangingibabaw ni Hesus sa kasalanan at kamatayan. Ang tagumpay ni Hesus ay naging tagumpay din natin ng tinanggap natin ito sa Sakramento ng binyag; nang iniwaksi natin si Satanas at ang kanyang mga gawa; nang manampalataya tayo sa Diyos Ama, Anak at Espiritu Santo; nang namatay tayo sa kasalanan at nabuhay kay Hesus. Sinasariwa natin ang mga pangakong ito tuwing Linggo ng Muling Pagkabuhay sa pamamagitan ng Renewal of Baptismal Vows matapos ang pagbabahagi ng pari sa misa. Pagkakataon ito upang ipagpanibaguhin (renew) natin ang ating buhay bilang mga Kristyano. 

Sa pagpapanibago ng ating buhay, hindi nawawala ang sakit at hirap na mamatay sa kasalanan at mabuhay kay Hesus. Nang nabuhay na Mag-uli si Hesus, hindi tuluyang gumaling ang mga sugat na Kanyang natapo sa pagkakapako Niya sa krus. Nanatili ang Kanyang mga sugat sa kamay, paa at tagiliran. Mananatili, kung di man madaragdagan, ang hirap na kailangang batain nang sinumang ibig sumunod kay Hesus. Kailangan maging tapat sa pangakong binitiwan sa binyag: iwaksi si Satanas, at manampalataya sa Diyos; mamatay sa kasalan at mabuhay kay Hesus. Mahirap man, ngunit ang pakonsuelo natin ay ang katotohanang kasama natin si Hesus sa ating paghihirap. Ramdam tayo si Hesus dahil siya mismo naranasan Niya ang hirap sa mundong ito. Sa ganitong paraan nagkakaroon ng bagong pagtingin sa sakit at hirap sa ating buhay bilang mga Kristyano: Kung ang sakit at hirap na nararasan natin bilang mga Kristyano ay siya rin sakit at hirap na dinanas ni Hesus, tiyak tayong hindi magtatapos ang ating buhay sa kamatayan. Dahil kung tayo'y namatay nang kasama ni Hesus, naniniwala tayong mabubuhay rin tayong kasama Niya. (Roma 6:8). 

Sa pagdiriwang natin ng misteryo ng muling pagkabuhay ni Hesus, pinagpapanibago natin ang ating buhay bilang mga Kristyano. Buong tapang na tinatanggap ang hamon na maging tapat sa mga pangako natin noong tayo ay binyagan: iwasik si Satanas, at manampalataya sa Diyos; ang mamatay sa kasalanan at mabuhay kay Hesus. Tinatanggap natin ang sakit at hirap na kalakip ng mga pangakong ito, dahil alam natin di kamatayan ang katapusan ng mga ito, kung hindi ang pangako ng isang buhay na walang hanggan sa piling ni Hesus.

TULONG! SAKLOLO!

To ask for help from others can be an admission of one’s inefficiency to fulfill a certain task, or achieve a particular goal. It takes courage and humility to ask for help, especially in our world characterized by competition, and where man is defined by his competence and usefulness. If you ask for help, you can be perceived as weak and dependent on others. But asking for help can also be a manifestation of the person’s desire to improve the little that he has!

When the father of an epileptic child ask Jesus to help the little faith that he has so that his child may be healed, Jesus helped him to grow his faith. His child was healed. When the disciples asked Jesus to help them understand why they were not able to exorcise the demon from the child, Jesus helped them to understand that tasks are best fulfilled when done with prayer and fasting. The disciples understood. Jesus is truly generous in lending help. 

Asking for and giving help facilitate the development of relation between persons that leads to the formation of a community, and improvement of its resources. When one helps the other, they both ceases to be others with one another. They become friends, whose weaknesses and strengths become known to each other. Such knowledge is used not against a friend but for their mutual improvement. The little things, ideas, intelligence that each friend has, remain little if kept for themselves alone. But if placed together, their assets expand, so as their relationship. 

Today, we might be undergoing difficulties, painful life experiences, or perhaps we lack or miss something in life. But remember this, we do not have to suffer by ourselves. Don’t punish yourself. Ask for help. You will be surprised to discover how life can be bearable; how our inadequacies can be filled-in by a help from a friend – by the help of Jesus at work through your friends. 

If you need help, do not hesitate to ask for help!